อัพเดทจ้า....

มาอัพเทดสักนิดหน่อยจ้า เพราะกะจะอัพเดทบล็อคทุกๆ 7-10 วัน สถานการณ์ทั่วไปเหมือนเดิมค่ะ แต่ช่วงนี้ฝนตกเยอะมากๆ


ช่วงนี้อยู่ในเทศกาลกินเจค่ะ ปีนี้เลยเอากะเค้าสักหน่อย กินเจได้หลายวันแล้ว หิวบ่อยมากๆ ฮ่าๆ แต่ก้อตั้งใจจะทำแล้วก้อต้องทำให้ได้คะ


พูดถึงครอสติส เสร็จเรียบร้อยโรงเรียนมือใหม่หัดปักแล้วค่ะ ยังงัยก้อพิจารณากันเองนะคะว่าฝีมือเป็นงัย และมันเป็นรูปอะไร
อันนี้ยังไม่ซักนะคะ

แต่ก้อยังไม่เข็ดค่ะ ตอนนี้เริ่มโครงการใหม่แล้ว ใหญ่เป็น 4 เท่าของอันที่ทำเสร็จ ก้อมานั่งคิดอยู่ว่ามันจะทำเสร็จเมื่อไหร่เนี่ยะกล้าหาญมากที่ทำอันใหญ่ขนาดนี้ตอนที่ทำในโปรแกรมไม่นึกว่ามันจะใหญ่ขนาดนี้ ฮ่าๆๆ เอาฟะ สู้ๆ

แวะมาเรื่องรถคันใหม่หน่อยค่ะ เพื่อนสามีไปเอามาจอดไว้ที่โรงรถเรียบร้อยแล้ว เค้าบอกว่าสภาพรถเหมือนใหม่เลย ซื้อได้ดีมาก อิอิ แต่มีที่จะต้องเปลี่ยนใหม่ก้อมีหลอดไฟในด้านในตรงที่วางของเท่านั้นเอง นอกนั้นโอเช
เมื่อวานก้อสั่งจ่ายเช็คสุดท้ายค่ารถจี๊บไปแล้วค่ะ เย้
ก้อเหลือแต่เจ้าของกลับไปขับมันเนี่ยะละค่ะ

สามีช่วงนี้ไม่มีภารกืจค่ะ รอบริษัทหาคู่ค้าอยู่ค่ะ สบายไปหลายวันเลย ดีค่ะอยากให้มีเวลาพักมั้ง มีเวลาแชตเยอะๆด้วย

ตอนนี้เรามีการบ้านทำค่อนข้างเยอะค่ะ ต้องติดค่อหาคนที่จะส่งมอไซด์ไปเมกา ดูคร่าวๆแล้วขั้นตอนค่อนข้างเยอะเหมือนกันค่ะ

ก่อนจบการอัพเดทวันนี้ ขอบ่นเรื่องแถวๆนี้หน่อยค่ะ ฮ่าๆ ก้อจะอะไรซะอีกค่ะ เรื่องเสียงเครื่องบินขับไล่นั่นแร่ะ อันนี้ค่อนข้างต้องทำใจเพราะเลือกที่จะมาอยู่แถวนี้เอง อันที่สอง ร้านขายเครื่องเสียงที่อยู่ไกลจากอพาร์ทเม้นประมาณ 100-200 เมตร ไม่รู้ว่าคุณเธอทำอะไรกันนักหนา โอเชถ้าลองเครื่องเสียงให้ลูกค้าบางครั้ง อันนี้รับได้ แต่ไอ้ที่เปิดแปดหลอดตอนเย็นๆเพื่อฟังเพลงเนี่ยะ ม่ายไหวค่ะ อันต่อมาอันนี้นี้พึ่งเกิดค่ะ หลังจากที่ห้องเยื้องๆกันย้ายเข้ามาไม่เท่าไหร่ กลิ่นแอร์บวกกลิ่นบุหรี่นี่มาถึงห้องเราเลย ทั้งๆที่ช่องระหว่างประตูกะพื้นห้องมันน้อยมากนะ บางที่เวลาเดินตามทางเดินไปลิพท์ต้องกลั้นหายใจ ไม่ได้กะแดะอะไรหรอกค่ะ กลิ่นพอควรก้อพอทนได้ แต่นี่มันมากจริงๆ ขนาดนอกห้องยังได้กลิ่นขนาดนี้ไม่รู้ข้างในห้องเป็นโรงงานยาสูบรึป่าว
น่านเรื่องบ่นล่ะยาวเลย ฮ่าๆ

อัพเดทแค่นี้ก่อนนะคะ ไม่ค่อยมีเรื่องตื่นเต้นเลยเนอะ

ของขวัญ......

มาอัพเดท ชีวิตช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาหน่อยค่ะ ก้อไม่มีอะไรมากมายค่ะ ฝนตกน้ำท่วม การเมืองน่าเบื่อ เศรษฐกิจขาลง นั่งฟังอยู่ทุกวัน ฟังไปฟังมาก้อเครียดบางครั้ง ฮ่าๆๆ


วันศุกร์ 19 กันยา ที่ผ่านมา เป็นวันสำคัญค่ะ เพราะแก่ขึ้นอีกหนึ่งปี อายุตอนนี้ก้อพึ่ง 17 ค่ะ ฮ่าๆ ไม่มีอะไรมากมายค่ะ ก่อนเที่ยงคืนก้อไปเซเว่นซื้อ คัพเค้ก ปักเทียน เป่าเอง (ท่าจะบ้าเนอะ) นั่นล่ะเค้กวันเกิด หาเรื่องกินขนมตอนกลางคืน ฮ่าๆ ตอนเช้ามาก้อไปทำบุญค่ะ ถวายสังฆทาน แล้วก้อซื้อปลาไปปล่อยที่แม่น้ำมูน จากนั้นก้อไปเหมาของมาทำอาหารให้ตัวเองกิน อหร่อยค่ะ กินจนพุงกลางเลย จากนั้นตอนบ่าย แม่กะน้องก้อโทรมาอวยพรวันเกิด คุณลุง ส่วนสามีไม่ต้องห่วงค่ะ รายนี้ก่อนเพื่อนเลย หลายคนอาจจะมองว่า วันเกิดของรสเหงาๆ ใช่ไหม ไม่นะ ไม่มีความรู้สึกเหงาหรือเศร้าไรเลย ถึงแม้ว่าคนที่เรารักและรักเราจะไม่ได้มาอยู่กับเราในวันเกิด แต่เรารู้ว่าเค้ารักเรา คิดถึงเราทุกวัน หลายคนคาดหวังจะได้ของขวัญในวันเกิดมาถึง แต่ความคิดเรา คือ เมื่อชีวิตคนเรามีเต็มในใจแล้ว สิ่งที่เราจะอธิฐานขอในวันสำคัญไหนๆจะไม่มีอะไรมากมายนอกจากขอให้คนที่เรารักและรักเรามีความสุขและปลอดภัย รสรู้สึกยังงั้นจริงๆในวันเกิดปีนี้ ถึงแม้ไม่มีของขวัญที่เป็นวัตถุอะไร แต่ของขวัญที่วิเศษที่สุดที่เป็นเหมือนของขวัญทุกวัน รสมีแล้วค่ะ
อ๊ะๆๆๆ อย่าพึ่งคิดว่ารสไม่ได้ของขวัญวันเกิดนะ ได้ของขวัญชิ้นหนึ่งค่ะจากสามี นี่ค่ะของขวัญที่ได้จากสามี

ใช่แล้วค่ะ สามีซื้อรถให้เป็นของขวัญวันเกิด จริงๆแล้วก้อดูๆกันไว้ค่ะ แต่ไม่คิดว่าจะซื้อเร็วๆนี้ แต่สามีมาเซอร์ไพรแบบนี้ โค ตะ ระ ดีใจเลยค่ะ Nissan Xterra 2003 ค่ะ สภาพดีมากค่ะ ดีใจจนบอกไม่ถูกค่ะ รักสามีที่สุดเลย (ทุกวันแร่ะ อิอิ) แต่จะบอกว่า รสยังขับรถไม่เป็นค่า ฮ่าๆๆๆ คงน่าดูชมแน่ๆเลย หัดขับรถยนต์ใหม่ ฮ่าๆๆๆ ตอนนี้นั่งฝันถึงการขับรถคันนี้ไปก่อน อิอิ

คุณสามีไปทำงานที่ ซาโก สัปดาห์ที่แล้วค่ะ แต่ยังดีที่มีเนตคุยกันค่ะ พูดเรื่องเนต สามวันก่อนเนตเดี้ยงค่ะ ตั้งแต่หัวค่ำจนรุ่งเช้าอีกวัน หัวเสียสุดๆค่ะ เพราะวันนั้นสามีไม่มีอารายทำมากด้วย อุเหม่ มาเดี้ยงวันที่สามีชั้นว่างเนี่ยะนะ อารายทำนองนี้ค่ะ โมโหสุดๆ แต่เช้าเค้าก้อซ่อมค่ะ โทรไปบอกเค้าตั้งแต่ออฟฟิตเปิดเลย หุหุหุ

คุณสามีก้อยังทำงานหนักเหมือนเดิมค่ะ อยากกลับบ้านมากเหมือนกันค่ะ แต่ต้องทำเงินก่อน อิอิ รออออออด้วยกันจ่อปายยยยยยยยย คิดถึงมากๆทุกวันเลย
อัพเดทแค่นี้ก่อนนะคะ ไปดู Battle Stars Galactica ก่อน ติดมากๆๆ ฮ่าๆ

ป.ล ครอสติสใกล้เป็นความจริงแล้วฮ่ะ

บ้าน......

ช่วงนี้เป็นช่วงฟุ้งซ่านค่ะ อยู่ไม่ค่อยสุขทางความคิด เพราะอะไรเหรอ เพราะคิดถึงบ้านนนนนนนน่ะสิ คิดถึงก็กลับสิใช่ไหม กลับยังงงงงงม่ายยยยยด้ายยยยยยย (แสดงความอยากไปสุดฤทธิ์) สงสัยใช่ไหมว่าบ้านที่ไหน บ้านที่เมกาเจ้าค่ะ ทำไมอยากไปหนักหนาเหรอ เพราะบ้านหลังนี้คือบ้านที่ชั้นเรียกว่า”บ้านของชั้น”ได้เต็มปาก บ้านที่เป็นบ้านจริงๆ ไม่ต้องเช่าเค้าอยู่ ที่ตอกตะปูข้างฝาห้อยรูปได้โดยไม่มีใครมาคอยหักค่าเสียหาย (ระบายความในใจสักหน่อยอยู่อพาร์ทเม้นมานาน ฮ่าๆๆๆ) ไม่กลัวนะที่จะต้องย้ายไปอยู่บ้านทื่ไม่มีอะไรเลย ต้องเริ่มใหม่หมด (ดีซะอีก งานจะได้เข้าเยอะๆ เหอๆๆ) อยู่บ้านห้องเดียวก้อเคยมาแล้ว จะกลัวอะไร ขอให้บ้านเป็นบ้านที่ทำให้ชั้นรู้สึกว่าอยู่บ้านก้อพอ อยู่กับคนที่รัก ได้ขุดดิน ปลูกหญ้า(มีเยอะแล้ว) ปลูกผัก ในที่ของตัวเองโดยไม่ต้องมีอะไรมากวนใจ ถ้าจะเรียกอีกอย่างหนึ่ง มันคือความรู้สึกมั่นคงใช่ไหม งานที่รออยู่ยังมีอีกเยอะ แต่ชั้นมั่นใจว่าถึงจะเหนื่อยก้อจะเป็นเหนื่อยที่มีความสุข ขอบคุณสามีเหลือเกินที่ทำให้ได้รับความรู้สึกแบบนี้


ยังไม่มีกำหนดวันเดินทางค่ะ รอให้สามีสางงานก่อน (ต้องใช้คำว่าสาง) รู้ค่ะว่าเค้าก้อรู้สึกเหมือนเรา อยากกลับบ้าน พ่อไม่ได้เจอลูกปีหนึ่งแล้ว ขอบใจหนูเคนนี่ที่เข้าใจภาระของพ่อ อดชมลูกไม่ได้เพราะเค้าเป็นเด็กดีจริงๆ เข้าใจสิ่งต่างๆได้ง่าย แต่เด็กยังงัยก็คือเด็ก การที่เค้าเข้าใจสิ่งต่างๆได้ง่ายไม่เสมอไปที่เค้าจะไม่รู้สึกต้องการพ่อ แต่หนูเคนนี่จัดการกับมันได้ดีมาก ต้องยกความดีให้บุคคลรอบข้างเค้าด้วยนะ
พูดถึงเรื่องคอสติสงานอดิเรกหน่อยนิ๊ดก่อน ไปหาอารายมากิน (หิวแล้ว) ทำได้เกือบครึ่งแล้วล่ะ ก้อออกมาโอเชใช้ได้ (ชมตัวเอง ฮ่าๆๆ) แต่สองวันมานี่ยังไม่เสร็จสักตาเลย ทำได้นิดเด๋ว สามีโทรมา วางคอสติส โน่นใจลอยไปไกลถึงไหนต่อไหน ถึงสามี ถึงบ้าน กลายเป็นวางนานมาก ยังไม่ขี้เกียจนะเคอะ แต่จะพยายามตั้งใจทำให้เสร็จ

ท้องร้องประท้วงแล้วค่ะ เหอๆๆ ไปซื้ออาหารมาบรรณาการมันก่อนนะคะ

งานเข้า กะ เรื่องตื่นตัลลล....อิอิ

ด้วยความที่ไม่ค่อยมีอะไรทำแล้วรู้สึกผิดเล็กน้อย (น่าจะรู้สึกตั้งนานแล้วนะ) ก้อเลยนั่งๆคิดว่าต้องหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลา และลดความอยากกลับบ้านมั้งแล้วล่ะ แล้วตรูจะทำอะไรล่ะเนี่ยะ นั่งอ่านบอร์ดไป เอ๊ะ เจอสาวๆในบอร์ดเคยพูดถึงครอสติสกัน เอาล่ะเอาอันนี้เลย แต่ด้วยความที่ชอบความท้าทายและแหวกแนวคับ เลยไปหาโปรแกรมที่เอารูปมาทำลายครอสติสเอง บรรเจิดไหมล่ะคะ ทำไว้ตั้งห้าลายแน่ะ แล้วก้อเลือกว่าจะทำรูปไหนเป็นรูปแรก โปรแกรมวันก้อดีนะคะบอกว่าต้องใช้ด้ายสีอะไร เบอร์อะไร ตื่นเต้นอยู่ทั้งคืนจะได้ทำครอสติสลายตัวเอง นอน ตีห้าของวันแน่ะ (เวอร์เนอะ)


วันรุ่งขึ้นไปร้านที่เค้าขายอุปกรณ์งานประดิษฐ์ เจ้าของร้านก้อพาไปที่เค้าเก็บด้ายครอสติส โอยเวรกรรม ยี่ห้อสีด้ายที่จะเอามาปักดันไม่มีสีด้ายที่เราต้องการ เอาแล้วคับ ด้วยความเก่งกาจ บวก บ้า ก้อเลยเทียบสีกับด้ายยี่ห้ออื่นที่มัน คล้ายกัน ไม่รู้รูปที่ปักจะออกมาเป็นหมู่หรือจ่า ฮ่าๆๆๆ ตอนนี้ก้อนั่งปักๆๆๆ ไปเรื่อยค่ะ สีด้ายก้อโอเชค่ะ ไม่เวอร์เกินไป เดี๋ยวรอดูผลงานนะคะ อิอิ


วันที่ 30 ส.ค ตอนค่ำประมาณ สามทุ่ม นั่งดูทีวีบวกกับปักครอสติสอยู่เพลินๆ “กริ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.....” เสียงอารายฟะ อ้าวเสียงไฟฉุกเฉิน ไฟไหม้ที่ไหนล่ะเนี่ยะ ไม่รู้จะทำอะไรค่ะ ตื่นเต้นไปหมด ไม่รู้จะจับถืออะไรลงไปดี คว้าเสื้อสเวตเตอร์มาใส่ วิ่งเข้าไปในห้องนอนคว้าพาสปอร์ตกะแฟ้มเอกสาร หยิบเป๋าตังส์กะโทรศัพท์ ถอดปลั๊กทุกอย่าง ใส่รองเท้า ล๊อคห้อง วิ่งลงบันไดจากชั้นเจ็ด อยากบอกว่าทั้งหมดที่ว่า ทำภายในเวลาสามนาที ฮ่าๆๆ ฮ่วย ก้อคนมันตื่นเต้นไม่เคยนี่ วิ่งลงบันไดถึงชั้นหนึ่งเร็วมาก ระหว่างทางก้อมีคนออกมาถามว่าเกิดอะไรๆ “ไม่รู้ค่ะ แต่ลงไปก่อนดีก่าค่ะ” ใช่แล้วค่ะ เดี๊ยนไม่รอหาเหตุผลว่ามันเกิดอะไรขึ้นเด็ดขาด ออกไปนอกตึกดีก่า คนเค้าก็ลงมาบ้างค่ะ ไม่ลงมาบ้าง ไมอ่ะ ไม่กลัวเหรอ ก็อยากถามเค้าอยู่นะ แต่ไม่ดีก่าเด๋วเค้าจะสรรเสริญมารดาเรา


รปภ. วิ่งวุ่นเลยค่ะ สักหน่อยผู้จัดการหอก็มา ขึ้นไปชั้นที่สัญญาณดัง แล้วก้อปิดไฟสัญญาณ แล้วก้อบอกว่าทุกอย่างโอเชค่ะ มีคนไปดึงสัญญาณไฟเล่น ฮ่วย มาดึงเล่นแบบนี้มันน่ารักเกินไปแล้ว แต่ก้อไม่รู้นะว่าเป็นใคร ช่างมันเห่อะ แต่มือยังสั่นอยู่ค่ะ แล้วก้อ sms หาที่พึ่งทางใจ คือ สามีนั่นเอง อ้อนหน่อย อิอิ


สามีอยู่ในภารกิจ (อีกแระ) ยังไม่ได้รับข้อความ(จนวันต่อมา) แต่สงสัยความรู้สึกสื่อกันได้ (จริงๆ) สามีก้อโทรมาหลังจากนั้นไม่นาน ก้อเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น สามีก้อถามว่าโอเชไหม เราก้อบอกว่าเราโอเช ไม่เป็นไร เออแอบหัวเราะตัวเองด้วยนะ ที่วิ่งไปคว้าพาสปอร์ตกะแฟ้มวีซ่าก่อนทุกอย่างเลย ฮ่าๆๆ รอมานานแสนนานนี่นา ความตื่นเต้นก้อผ่านปายย


สามีก้อยังยุ่งเหมือนเคยค่ะ ตั้งแต่ย้ายมาประจำที่ใหม่เนี่ยะ งานเยอะเหลือเกิน เพราะไอ้คนที่มันทำงานค้างงานไว้เยอะ เกลียดจริงเลยคนพวกนี้ ทำใจต่อไป ถึงยุ่งเราก็ดีใจนะทีสามีเรายังส่งข้อความมาหา โทรมาหา แชตด้วย ตอนที่เค้าทำได้ ก้อคนมันคิดถึงกันเนอะ ตอนนี้เพื่อความสบายใจของเรา สามีก้อให้เราดูตารางกิจกรรมในภารกิจ จะได้รู้ว่าตอนนี้อยู่ไหน ทำอะไร บางทีก้อเจ็บใจนะที่เราไม่สามารถช่วยงานอะไรสามีได้เลย อยากช่วยได้มั้ง สามีจะได้มีงานน้อยลงและได้มีเวลาพักมากขึ้น ว่าแล้วก้ออยากกลับบ้านเร็วๆจังเล๊ยยยย


เอาล่ะ วันนี้ต้องกลับไปทำครอสติสต่อแล้วยังไม่ได้เริ่มเลยสักอันวันนี้ เด๋วขี้เกียจจะมา อิอิ

บายยยยยจ้า

วันแห่งการบิน และ คุณลุงคุณป้า

วันแห่งการบินจริงๆเลยวันนี้ เพราะกองบินใกล้ๆบ้านเล่นซ้อมบินกันแต่เช้า เช้าเรานะ ฮ่าๆ เครื่อง F16 บินขึ้นลง วนรอบ รอบแล้วรอบเล่า จะรำคาญก้อไม่ได้เพราะเลือกที่จะมาอยู่ใกล้ๆแถวนี้เอง รับชะตากรรมต่อปายยย ท่องไว้ยอมสงบเค้าซ้อมรบเพื่อเตรียมความพร้อมในสถานะการณ์ที่ไม่คาดฝันเนอะ


เอาล่ะมาอัพเดทชีวิตนิ๊ดหนึ่งนะ สามีกลับจากภารกิจได้สองสามวันแล้วแล้วก้อได้คำชมจากลูกค้าและเจ้านายด้วยว่าทำงานดีมาก (เปลี่ยนเป็นตังส์ได้ม๊า อิอิ) แต่ยังต้องเตรียมตัวสำหรับภารกิจครั้งต่อไปเลยยุ่งๆนิดหนึ่งค่ะ พอเสร็จวันก้อเหนื่อยมาก อยากทำอะไรให้พี่ตุ้ยหายเหนื่อยจังเลย อยากอยู่ใกล้ๆกอดให้หายคิดฮอดจังเลย แต่ต้องอดทนๆๆๆ เป็นเมียพี่น้องต้องอดทน ฮ่าๆๆๆ


วันจันทร์ที่แล้วก้อคุยกะป้าแอนและลุงไมเคิล บอกข่าวเรื่องวีซ่าด้วย ป้าแอนตื่นเต้นใหญ่เลย บอกว่าถ้าอยากมารอตาตุ้ยที่บ้านก้อได้นะ คุณลุงก็ส่งเสริมอย่างแรง เพราะคุณป้าจะได้มีเพื่อนอยู่บ้านด้วยบ้าง แต่ก้อบอกท่านว่าเดียวขอคิดดูและปรึกษากะพี่ตุ้ยก่อน สามีที่รักรึจะขัดบอกว่าถ้าอยากจะทำยังงัยก้อได้จ้ะ ยังไม่รู้และยังไม่ตัดสินในเพราะยังมีสิ่งที่ต้องทำอีกเยอะเหมือนกัน อืม... คุณป้าบอกว่าไปตรวจร่างกายแบบเต็มรูปแบบมาสัปดาห์ก่อน ได้ผลยังงัยจะโทรมาบอก รู้สึกห่วงคุณป้ามากๆเลย แต่รู้ว่าคุณป้าเป็นหญิงแกร่งมากๆ คุณป้าจะสบายดีอยู่แล้ว

คุณลุงกับคุณป้าเป็นครอบครัวที่เรารู้จักมาหลายปีแล้ว และทั้งสองเป็นครอบครัวของเราจริงๆ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นคุณลุงกับคุณป้านี่ล่ะคือคนที่ให้คำปรึกษา คอยดูแลเราตลอด และเป็นคนที่จัดการกับความเอาแต่ใจของเราได้เป็นอย่างดี ฮ่าๆๆ เราดีใจที่สุดเวลาที่เห็นท่านมีความสุข อีกไม่กี่เดือนทั้งสองจะแต่งงานครบ 40 ปีแล้ว ฟังไม่ผิดค่ะ ท่านแต่งงานกันตั้งแต่ 20 ต้นๆ มาจนทุกวันนี้ ความเข้าใจและยอมรับความเป็นตัวตนของกันและกันเป็นสิ่งสำคัญของชีวิตคู่ คือสิ่งหนึ่งที่คุณป้าคุณลุงเคยบอกไว้ค่ะ

มาอัพเดทเรื่องวันนี้หน่อยเดียวลืม อิอิ หลังจากตื่นนอนก้อไปซื้อของกินที่โลตัส ไปไกลนะวันนี้ ฮ่าๆ ได้ลูกชิ้นปลา ปลากะพงแดงนึ่งมา อร่อยตามเคยแต่กินไม่หมด นั่งดูทีวีหรรษาอยู่เนี่ยค่ะ หลังจากกินเสร็จ รอสามีมาออนไลน์ เอาล่ะเล็กน้อยแค่นี้ก่อนวันนี้ มาอัพเดทเพื่อกันเจ้าตัวขี้เกียจให้ออกห่างอีกนิด อิอิ

อีกวันผ่านไป.....

วันนี้ก้อเหมือนเดิมค่ะ ไม่ค่อยมีอะไรทำ ตื่นมาสักพักตาตุ้ยก้อโทรมาหา ดีใจสุดๆ จากนั้นก้อจัดการไปตลาดซื้อของมาทำกับข้าวกินเอง ดูขยันใช่ม๊า ฮ่าๆ กินเสร็จเกิดลูกฮึดทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า เสร็จสัพ
บ่ายมาสามีโทรมาอีกรอบค่ะ อุ่นใจทุกครั้งเลยที่พี่ตุ้ยโทรมา ก้อเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในภารกิจนี้มั้ง ไม่ค่อยสบายใจเลยเพราะเมืองที่ต้องผ่านมันไม่ค่อยจะปลอดภัยเท่าไหร่ แต่อีกล่ะไม่มีเมืองไหนที่ปลอดภัยที่สุดหรอกที่โน่น อยากมีระบบติดตามพี่ตุ้ยดีจังเลย จะได้รู้ว่าพี่ตุ้ยอยู่เมืองไหน อยู่ในเขตสีอะไร หรือว่าเป็นไอเดียที่ไม่ดีเท่าไหร่นะ อาจจะทำให้เรากังวลมากไปกว่าเดิมอีก ภารกิจนี้อย่างที่บอกว่าพี่ตุ้ยได้เป็นหัวหน้าทีม เราก้อภูมิใจอยู่นะถึงแม้จะไม่ชอบเท่าไหร่ก้อเห่อะ แต่ถ้าได้เป็นหัวหน้าทีมที่เมกานะ เราจะปิดถนนฉลองเลยมั้ง ฮ่าๆๆ

ตอนเย็นมาก้อมานั่งดูพิธีปิดโอลิมปิก อลังการงานสร้างสมราคาคุยจริงๆค่ะ ได้สักพักหนุ่มน้อยน่ามนก้อออนไลน์ ไม่ได้คุยกันนาน พอเห็นก้อทักเลย แล้วก้อคุยกันค่อนข้างนานด้วย
หนุ่มน้อยคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกค่ะ เคนนี่ ลูกชายสุดหล่อเอง รู้จักกันตั้งแต่สี่ปีที่แล้ว ตอนเค้ายังอยู่ประถมจนตอนนี้จะขึ้นมัธยมแล้ว คุยกันทั้งทางโทรศัพท์ทั้งแชตคุยกัน แต่เชื่อไหมว่ายังไม่เคยเจอกันเลย ก้อหวังว่าเร็วๆนี้นะ เคนนี่เป็นเด็กฉลาดมาก เรียนรู้ได้เร็วด้วยค่ะ แต่สุดหล่อเป็นเด็กไม่กินเนื้อค่ะ เลยผอมไปหน่อย พูดแล้วก้ออยากไปเจอเร็วๆจังเลย

เฮ่อ...ไปนั่งดูทีวีรอโทรศัพท์ตาตุ้ยดีก่า ไม่รู้จะโทรมาป่าว เพราะมันดึกแล้ว เห็นสามีทำงานหนักแล้วอยากถูกล๊อตเตอร์รี่จังเลย พี่ตุ้ยจะได้หยุดทำงานที่โน่นสักที

สวัสดีค่ะ

บ่นๆๆๆๆ

วันนี้ก้อเป็นวันเหงาๆอีกวันนะ อากาศครึ้มๆ น่านอนทั้งวัน ฮ่าๆ

วันนี้ตาตุ้ยไม่อยู่ออนไลน์เพราะมีภารกิจ คิดถึงจังเลย

เมื่อวานได้คุยกันไม่เท่าไหร่เลย เพราะพี่เค้ายุ่งมากๆ ถูกยกให้เป็นหัวหน้าภารกิจด้วย ไม่รู้เราจะแปลกกว่าชาวบ้านไหมนะ แต่เราไม่ชอบให้ตาตุ้ยเป็นหัวหน้าหรือเจ้านายอารายทั้งนั้นที่โน่น

ถ้าเป็นงานปกติธรรมดาเหมือนชาวบ้านที่เมกาเนี่ยะจะไม่บ่นสักคำ

แต่มันแตกต่างกันมากที่ทำงานปัจจุบันในตะวันออกกลาง หลายคนคิดว่าคนที่ทำงานที่โน่นจะเก่งและชำนาญทุกคนใช่ไหม อันนี้ไม่จริงค่ะ คนที่ทำงานเป็น เก่ง รู้ขั้นตอนอย่างตาตุ้ยก้อมีมาก แต่คนที่ยังหลงทางและบ่นยังกับเด็กก็ยังมีมากค่ะ คนพวกนี้ล่ะทำให้ตาตุ้ยต้องมาเสียเวลาแก้ปัญหาหรือมานั่งทำงานช่วย ยุ่งทั้งวัน ปวดหัว เครียดกว่าเดิมอีก เงินก้อยังได้เท่าเดิม

ได้เป็นหัวหน้าก้อใช่จะได้เงินเพิ่มมากเยอะนะ ไม่มีเวลามาจี้จ๊ะกับเราอันนี้สำคัญ ฮึ่ม คิดแล้วอยากเขลกกะบานพวกนี้นัก เมื่อจะได้กลับประจำที่ Zakho นะ คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เมื่อวานซัดตำมะขาม ยำมะม่วง ตำเหมี่ยง ไปอย่างสะใจ อาหร่อยมากๆ แต่ผลออกมาคือท้องเสียทั้งคืนยันเช้าต่อมาจนบ่ายยังไม่หายเลย น่าสมน้ำหน้าใช่ไหม กินสบายปากดีนัก

อีกอย่างช่วงนี้ไม่รู้เป็นงัยตั้งแต่ไปฉีดวัคซีนมาดูเหมือนร่างกายยังปรับสภาพไม่ได้ นิดหน่อยก้อรู้สึกไม่สบาย วัยรุ่นเซ็งเลย อีกเรื่องบ่นอ้วนๆทุกวันนะ แต่กินไม่หยุด เอาขนมไปซ่อนที่ไหนก้อตบะแตกประจำ เอาใหม่ๆจะเริ่มวันจันทร์นี้แล้วอยู่ในระเบียบอีกที สู้ว้อยเพิ่มเรียกความมั่นใจกลับมาอีกที

แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวนั่งดูกีฬาดีกว่า แต่อยากจะบอกว่าคิดฮอดพี่ตุ้ยที่ซู๊ด