งานเข้า กะ เรื่องตื่นตัลลล....อิอิ

ด้วยความที่ไม่ค่อยมีอะไรทำแล้วรู้สึกผิดเล็กน้อย (น่าจะรู้สึกตั้งนานแล้วนะ) ก้อเลยนั่งๆคิดว่าต้องหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลา และลดความอยากกลับบ้านมั้งแล้วล่ะ แล้วตรูจะทำอะไรล่ะเนี่ยะ นั่งอ่านบอร์ดไป เอ๊ะ เจอสาวๆในบอร์ดเคยพูดถึงครอสติสกัน เอาล่ะเอาอันนี้เลย แต่ด้วยความที่ชอบความท้าทายและแหวกแนวคับ เลยไปหาโปรแกรมที่เอารูปมาทำลายครอสติสเอง บรรเจิดไหมล่ะคะ ทำไว้ตั้งห้าลายแน่ะ แล้วก้อเลือกว่าจะทำรูปไหนเป็นรูปแรก โปรแกรมวันก้อดีนะคะบอกว่าต้องใช้ด้ายสีอะไร เบอร์อะไร ตื่นเต้นอยู่ทั้งคืนจะได้ทำครอสติสลายตัวเอง นอน ตีห้าของวันแน่ะ (เวอร์เนอะ)


วันรุ่งขึ้นไปร้านที่เค้าขายอุปกรณ์งานประดิษฐ์ เจ้าของร้านก้อพาไปที่เค้าเก็บด้ายครอสติส โอยเวรกรรม ยี่ห้อสีด้ายที่จะเอามาปักดันไม่มีสีด้ายที่เราต้องการ เอาแล้วคับ ด้วยความเก่งกาจ บวก บ้า ก้อเลยเทียบสีกับด้ายยี่ห้ออื่นที่มัน คล้ายกัน ไม่รู้รูปที่ปักจะออกมาเป็นหมู่หรือจ่า ฮ่าๆๆๆ ตอนนี้ก้อนั่งปักๆๆๆ ไปเรื่อยค่ะ สีด้ายก้อโอเชค่ะ ไม่เวอร์เกินไป เดี๋ยวรอดูผลงานนะคะ อิอิ


วันที่ 30 ส.ค ตอนค่ำประมาณ สามทุ่ม นั่งดูทีวีบวกกับปักครอสติสอยู่เพลินๆ “กริ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.....” เสียงอารายฟะ อ้าวเสียงไฟฉุกเฉิน ไฟไหม้ที่ไหนล่ะเนี่ยะ ไม่รู้จะทำอะไรค่ะ ตื่นเต้นไปหมด ไม่รู้จะจับถืออะไรลงไปดี คว้าเสื้อสเวตเตอร์มาใส่ วิ่งเข้าไปในห้องนอนคว้าพาสปอร์ตกะแฟ้มเอกสาร หยิบเป๋าตังส์กะโทรศัพท์ ถอดปลั๊กทุกอย่าง ใส่รองเท้า ล๊อคห้อง วิ่งลงบันไดจากชั้นเจ็ด อยากบอกว่าทั้งหมดที่ว่า ทำภายในเวลาสามนาที ฮ่าๆๆ ฮ่วย ก้อคนมันตื่นเต้นไม่เคยนี่ วิ่งลงบันไดถึงชั้นหนึ่งเร็วมาก ระหว่างทางก้อมีคนออกมาถามว่าเกิดอะไรๆ “ไม่รู้ค่ะ แต่ลงไปก่อนดีก่าค่ะ” ใช่แล้วค่ะ เดี๊ยนไม่รอหาเหตุผลว่ามันเกิดอะไรขึ้นเด็ดขาด ออกไปนอกตึกดีก่า คนเค้าก็ลงมาบ้างค่ะ ไม่ลงมาบ้าง ไมอ่ะ ไม่กลัวเหรอ ก็อยากถามเค้าอยู่นะ แต่ไม่ดีก่าเด๋วเค้าจะสรรเสริญมารดาเรา


รปภ. วิ่งวุ่นเลยค่ะ สักหน่อยผู้จัดการหอก็มา ขึ้นไปชั้นที่สัญญาณดัง แล้วก้อปิดไฟสัญญาณ แล้วก้อบอกว่าทุกอย่างโอเชค่ะ มีคนไปดึงสัญญาณไฟเล่น ฮ่วย มาดึงเล่นแบบนี้มันน่ารักเกินไปแล้ว แต่ก้อไม่รู้นะว่าเป็นใคร ช่างมันเห่อะ แต่มือยังสั่นอยู่ค่ะ แล้วก้อ sms หาที่พึ่งทางใจ คือ สามีนั่นเอง อ้อนหน่อย อิอิ


สามีอยู่ในภารกิจ (อีกแระ) ยังไม่ได้รับข้อความ(จนวันต่อมา) แต่สงสัยความรู้สึกสื่อกันได้ (จริงๆ) สามีก้อโทรมาหลังจากนั้นไม่นาน ก้อเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น สามีก้อถามว่าโอเชไหม เราก้อบอกว่าเราโอเช ไม่เป็นไร เออแอบหัวเราะตัวเองด้วยนะ ที่วิ่งไปคว้าพาสปอร์ตกะแฟ้มวีซ่าก่อนทุกอย่างเลย ฮ่าๆๆ รอมานานแสนนานนี่นา ความตื่นเต้นก้อผ่านปายย


สามีก้อยังยุ่งเหมือนเคยค่ะ ตั้งแต่ย้ายมาประจำที่ใหม่เนี่ยะ งานเยอะเหลือเกิน เพราะไอ้คนที่มันทำงานค้างงานไว้เยอะ เกลียดจริงเลยคนพวกนี้ ทำใจต่อไป ถึงยุ่งเราก็ดีใจนะทีสามีเรายังส่งข้อความมาหา โทรมาหา แชตด้วย ตอนที่เค้าทำได้ ก้อคนมันคิดถึงกันเนอะ ตอนนี้เพื่อความสบายใจของเรา สามีก้อให้เราดูตารางกิจกรรมในภารกิจ จะได้รู้ว่าตอนนี้อยู่ไหน ทำอะไร บางทีก้อเจ็บใจนะที่เราไม่สามารถช่วยงานอะไรสามีได้เลย อยากช่วยได้มั้ง สามีจะได้มีงานน้อยลงและได้มีเวลาพักมากขึ้น ว่าแล้วก้ออยากกลับบ้านเร็วๆจังเล๊ยยยย


เอาล่ะ วันนี้ต้องกลับไปทำครอสติสต่อแล้วยังไม่ได้เริ่มเลยสักอันวันนี้ เด๋วขี้เกียจจะมา อิอิ

บายยยยยจ้า

บ่นๆๆๆๆ

วันนี้ก้อเป็นวันเหงาๆอีกวันนะ อากาศครึ้มๆ น่านอนทั้งวัน ฮ่าๆ

วันนี้ตาตุ้ยไม่อยู่ออนไลน์เพราะมีภารกิจ คิดถึงจังเลย

เมื่อวานได้คุยกันไม่เท่าไหร่เลย เพราะพี่เค้ายุ่งมากๆ ถูกยกให้เป็นหัวหน้าภารกิจด้วย ไม่รู้เราจะแปลกกว่าชาวบ้านไหมนะ แต่เราไม่ชอบให้ตาตุ้ยเป็นหัวหน้าหรือเจ้านายอารายทั้งนั้นที่โน่น

ถ้าเป็นงานปกติธรรมดาเหมือนชาวบ้านที่เมกาเนี่ยะจะไม่บ่นสักคำ

แต่มันแตกต่างกันมากที่ทำงานปัจจุบันในตะวันออกกลาง หลายคนคิดว่าคนที่ทำงานที่โน่นจะเก่งและชำนาญทุกคนใช่ไหม อันนี้ไม่จริงค่ะ คนที่ทำงานเป็น เก่ง รู้ขั้นตอนอย่างตาตุ้ยก้อมีมาก แต่คนที่ยังหลงทางและบ่นยังกับเด็กก็ยังมีมากค่ะ คนพวกนี้ล่ะทำให้ตาตุ้ยต้องมาเสียเวลาแก้ปัญหาหรือมานั่งทำงานช่วย ยุ่งทั้งวัน ปวดหัว เครียดกว่าเดิมอีก เงินก้อยังได้เท่าเดิม

ได้เป็นหัวหน้าก้อใช่จะได้เงินเพิ่มมากเยอะนะ ไม่มีเวลามาจี้จ๊ะกับเราอันนี้สำคัญ ฮึ่ม คิดแล้วอยากเขลกกะบานพวกนี้นัก เมื่อจะได้กลับประจำที่ Zakho นะ คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เมื่อวานซัดตำมะขาม ยำมะม่วง ตำเหมี่ยง ไปอย่างสะใจ อาหร่อยมากๆ แต่ผลออกมาคือท้องเสียทั้งคืนยันเช้าต่อมาจนบ่ายยังไม่หายเลย น่าสมน้ำหน้าใช่ไหม กินสบายปากดีนัก

อีกอย่างช่วงนี้ไม่รู้เป็นงัยตั้งแต่ไปฉีดวัคซีนมาดูเหมือนร่างกายยังปรับสภาพไม่ได้ นิดหน่อยก้อรู้สึกไม่สบาย วัยรุ่นเซ็งเลย อีกเรื่องบ่นอ้วนๆทุกวันนะ แต่กินไม่หยุด เอาขนมไปซ่อนที่ไหนก้อตบะแตกประจำ เอาใหม่ๆจะเริ่มวันจันทร์นี้แล้วอยู่ในระเบียบอีกที สู้ว้อยเพิ่มเรียกความมั่นใจกลับมาอีกที

แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวนั่งดูกีฬาดีกว่า แต่อยากจะบอกว่าคิดฮอดพี่ตุ้ยที่ซู๊ด

เริ่มอีกที ดูสิจะเป็นยังงัย......

หลังจากที่เที่ยวตามอ่านบล็อคของชาวบ้านมานานแสนนาน แล้วก้อเคยคิดหลายต่อหลายครั้งที่จะมีบล็อคของตัวเอง แต่ด้วยความขี้เกียจมีส่วนเยอะ และความบังเอิญที่เกิดขึ้นหลายครั้งที่เกิดจากการเขียนไดอารี่ครั้งก่อนๆ จะงมงายไปมั้ยเนี่ยะ? เลยไม่ได้เริ่มเขียนสักที

แต่เอาฟะ อยากเขียนอ่ะตอนนี้ แล้วก้อเผื่อเอาไว้ให้มนุษย์รุ่นหลังของตัวเองอ่าน(ถ้าตัวขี้เกียจไม่เกาะคนเขียนก่อนอ่ะนะ) อิอิ แต่จะเริ่มเขียนจากตรงไหนดีเนี่ยะ จะเริ่มเขียนจากเริ่มจำความได้ก้อไม่ไหวอ่ะนะ ฮ่าๆๆ

เริ่มจากปัจจุบันนี้แล้วกันนะจ้ะ ตาตุ้ยยกลงจากคานมาได้ปีก่าๆแว้วจ้ะ หลังจากที่ผ่านอารายต่อมิอารายมาด้วยกันมากมาย มีประวัติศาสตร์อันยาวนานด้วยกัน แต่ที่แน่ๆทั้งหมดมันทำให้เรารู้ว่าความรักคืออะไร ไม่ว่าอะไรจะเกิดในอนาคต รู้เลยว่าจะไม่อยากจากตาตุ้ยไปไหนเลย (พูดซึ้งๆกับเค้าก้อเป็นนะ) ยังอยู่เมืองไทยยังไม่ได้ไปไหนไกลเกินลาวจ้ะ อิอิ ตาตุ้ยก้อยังทำงานอยู่ตะวันออกกลาง หมดกะทำงานก้อค่อยได้เจอกัน แต่คุยกันทู๊กวัน วันไหนไม่ได้ยินเสียงจะลงแดง อิอิ

อยู่บ้านไม่มีอารายทำมาก ก้อดูแลบัญชีการเงินให้ตาตุ้ยจ้า หุ้นลงแต่ละทีเนี่ยะเรียกหายาลมยาหม่องให้วุ่น ตาตุ้ยก้อเป็นผู้ให้กำลังใจอย่างเป็นทางการจ้ะ "ที่รัก มันลงเดียวมันก้อกลับมาจ้ะ" แฮ่ๆ เรารู้แร่ะว่าตาตุ้ยก้อแอบเครียดเหมือนกัน

ตาตุ้ยเป็นนักเขียนที่ใช้ได้เชียวล่ะ ชอบเขียน อ่านแล้วก้อชอบเก็บ quote เจ๋งเยอะแยะ ไม่ได้แอบชมสามีตัวเองนะ เราชอบนั่งอ่านที่ตาตุ้ยเขียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า อิอิ แต่หลายเดือนมานี่ตาตุ้ยค่อนข้างยุ่งกับงานและไม่ค่อยมีเวลานานมานั่งอัพเดท journal เวลาที่ออนไลน์ส่วนใหญ่ก้อนั่งคุยกะเรา ภูมิใจเสนอ journal ของสามีสุดที่รักจ้า http://bubbeelze.livejournal.com/

อืม...วันนี้เอาหอมปากหอมคอก่อน เด๋วต้องต่อเวอร์ชั่นภาษาปะกิตไว้ให้ท่านผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการอ่านด้วย อิอิ